1626-1635. SZWEDZI na WARMII i w BRANIEWIE

 

Czytaj więcej: 1626-1635. SZWEDZI na WARMII i w BRANIEWIE Czytaj więcej: 1626-1635. SZWEDZI na WARMII i w BRANIEWIEKról szwedzki Gustaw II Adolf, który w 1611 roku zasiadł na tronie, po zwycięstwach nad Danią i Rosją objął we władanie Finlandię, część Inflant i Kurlandię. Większa część wybrzeża bałtyckiego znalazła się więc w ręku szwedzkim. Dążenie do uczynienia z Bałtyku morza wewnętrznego było główną przyczyną wybuchu wojny polsko-szwedzkiej. Również polscy Wazowie przez swoją politykę dynastyczną wpędzili Polskę w wojnę z silnym i zaborczym państwem. Polscy królowie byli katolikami, natomiast w Szwecji religią państwową był luteranizm. Po zwycięskiej kampanii w Inflantach i Kurlandii (wojna polsko-szwedzka 1621-1626) król Gustaw II Adolf postanowił uderzyć na Pomorze Gdańskie, aby zmusić Zygmunta III Wazę do zawarcia pokoju, w którym ten zrzekłby się ostatecznie swoich praw do korony szwedzkiej, a ponadto chciał opanować Gdańsk i odciąć Polskę od Bałtyku. Szwecja opanowała większą część Inflant, paraliżując handel morski Wielkiego Księstwa Litewskiego, a następnie zaatakowała ujście Wisły, aby również przeciąć handel Polski. Gustaw Adolf planował początkowo wykonanie pierwszego uderzenia bezpośrednio na Gdańsk, ale silne fortyfikacje miasta i kilkanaście okrętów polskich skłoniły go do zaniechania tego zamiaru. Odstąpił także od planu wylądowania w Pucku, ponieważ liczne mielizny na Zatoce Puckiej utrudniały dostęp do portu większym okrętom.

Czytaj więcej: 1626-1635. SZWEDZI na WARMII i w BRANIEWIE

.